British Virgin Islands.

Woensdag 23 april verlaten we de haven en gaan op zoek naar een andere nederlandse boot uit Scheveningen en die we nog kennen van de examens die we gedaan hebben. Via de mail hebben ze ons de ligplaats gemeld. Na enig zoeken vinden we ze en we pakken een mooring vlakbij. Raar in Scheveningen zijn het onze achterburen en hier liggen we dan weer naast elkaar terwijl de schildpadden tussen onze boten door zwemmen. Het is heel gezellig elkaar weer te spreken en 's avonds gaan we met de rubberboot bij hun op bezoek. We horen de verhalen die we nog niet via de mail wisten en krijgen tips voor onze tocht langs de caribische eilanden terug naar het zuiden. Donderdag varen we naar Trellisbay, we komen net op tijd aan om een van de laatste moorings te pakken. Na ons moeten meerdere een andere plek voor de nacht opzoeken. We eten verrassend goed in een restaurant op een klein eiland in de baai. In donker terug naar de Drammer nadat we gezocht hadden tussen alle rubberboten naar ons eigen bootje. Proberen stukje af te snijden en lopen vast op het koraal. Snel motor opgehaald (scheelt 20 cm.) en verder gepeddeld. Vrijdag komen Cathelijne en haar vriendinnen aan en we halen ze af met de rubberboot. Met de bagage lijkt het ons beter dat we in twee keer overgaan. Als ik bij de tweede zending aan boord kom, liggen de anderen al in het water. De volgende dag varen we met mooi zeilweer naar het eiland Jost van Dyke, om het hun te laten zien. Het is zaterdag en van de tien winkels op het eiland zijn er maar vier open, waarvan er 1 al geen water meer te krijgen is. We gaan terug naar de boot en Hans vaart met de meisjes naar een mooie snorkelplek. Ze genieten al schrikken ze wel van de vele grote vissen. Als we 's avonds een borrel drinken ziet Hans ineens de eerste haaien om de boot zwemmen. Geloof me het snorkelen is daarna nooit meer hetzelfde geworden, al sterven er op het eiland meer mensen van vallende kokosnoten dan door haaienbeten. Na Jost van Dyke naar Sopers Hole waar we ´s avonds heerlijk uit eten gaan. Maandag gaan we op weg naar Gorda Sound, maar halverwege krijgen we een tropische regen bui over ons heen en het zicht is heel slecht en we besluiten Nanny Cay aan te lopen. De volgende dag kruisen we met mooi zeilweer op naar Gorda Sound, waar we afmeren bij een mooring bij Bitter End. We blijven daar twee dagen en zeilen in een catamaran. Bij donker terug varen van het restaurant, varen de anderen nog even langs een hele grote motorboot, die verlichting in het water heeft. Wij vragen ons al een tijd af of dat alleen voor de sier is, maar als je er dichterbij komt snap je echt waarom ze dat doen. Er zwemmen vissen rond van twee meter, blijken Tarpins te zijn. Het snorkelen wordt steeds enger. We proberen nog even met een sterke lamp in het water te schijnen en in een paar tellen zien we honderden vissen zwemmen. Leuk vermaak voor bij de borrel. De volgende dag varen we naar de Bath, waar we nog een mooring kunnen oppakken. Dit is een geweldige plek om te snorkelen en te wandelen. Er liggen heel grote stenen, waar je tussen door loopt en klimt naar een andere baai. De kleuren en de lichtval tussen de stenen is werkelijk sprookjesachtig. Voor de avond valt pakken we een mooring waar meer boten liggen. De accu´s blijken niet opgeladen te zijn en zetten ´s nachts een noodlampje buiten. Varen de volgen de dag naar Nanny Cay om alles in orde te laten maken.

Aankomst British Virgin Islands.

's Morgens om 8.30 varen we de noordpunt van de eilandengroep aan. Gelukkig is het dan goed licht, want er liggen ontzettend veel visnetten. In principe varen we 's nachts geen nieuw gebied binnen en hier was het helemaal goed om het niet te doen. Achter de eilanden is het water een stuk rustiger en het is voor het eerst sinds maanden, dat de Drammer in rustig vaarwater is. Heerlijk om een lekkere snelheid te lopen terwijl de boot redelijk stil blijft. Om 10.00 uur kunnen we een mooring oppakken bij Virgin Corda. We gaan eerst zwemmen en daarna inklaren bij de douane. We kopen een vergunning om 1 maand in het gebied rond te mogen varen. 's Avonds krijgen we bezoek van een zweedse jongen en zijn spaanse vriendin, die we nu al voor de zoveelste keer tegen komen vanaf Lanzaroote. Ze varen rond in een boot van 6 meter en werken onderweg. Zo hebben ze in Lanzaroote op de Drammer gepast. Geweldig leuk om ze beter te leren kennen. De volgende dag zeilen we naar Sopers Hole een mooie inham tussen de eilanden groep. We liggen er heel rustig en er zijn veel leuke winkels en een goed restaurant. Heerlijk gegeten en rustig geslapen. Doorgevaren naar het eiland Jost van Dyke, waar we voor anker gaan. Ons anker houdt niet na een tijdje en we drijven weg. Opnieuw proberen en dan blijkt dat geen van onze meters het meer doet. Heel onhandig, vooral bij ankeren omdat we geen diepte hebben en niet nauwkeurig kunnen zien waar de wind vandaan komt. We liggen snel weer goed
en brengen de nacht door op anker. Wel een belevenis om op het eiland te lopen en te weten dat daar Nederlandse piraten in 1628 het eiland ingenomen hebben. En in de 16de en 17de eeuw waren het vooral nederlandse planters die er woonden. Nu wonen er nog 200 mensen en het eiland is nog redelijk puur. Er is maar een weg en er zijn in totaal twintig auto's op het eiland. Zaterdag varen we naar Tortola, waar we in de hoofdstad Roadtown onze meters hopen te laten maken. Er komt een elektricien van de haven, die erg duur is een heel slecht werk aflevert. Uiteindelijk kappen we het af en zeggen we dat we eerst met de werf willen overleggen. Gelukkig komen we aan het eind van de dag in contact met een bedrijf dat het merk vertegenwoordigt. Ze beloven dinsdag langs te komen. Zondag gaan we met een vliegtuigje naar het eiland Anegada. We willen het graag bezoeken en omdat we vandaag niet kunnen varen en onze vrienden er nog zijn is dit een prima uitstap. De piloot komt ons halen van de terminal en we vliegen met zijn vieren redelijk laag naar het eiland. Onderweg zie ik een walvis, maar het ging te snel om de anderen te waarschuwen. Als ik het de piloot vertel is deze enthousiast omdat hij ze zelf nog nooit had gezien. We snorkelen en genieten van een heerlijke lunch met kreeft. Hoe goed kan het leven zijn. Als we terug vliegen is de piloot bereid om nog lager te vliegen dan normaal. Hij wil ons de walvissen (het blijken er twee te zijn)goed laten zien. Als we ze naderen maakt hij er nog een rondje boven. Geweldig wat een belevenis, de dag kan niet meer stuk. 's Avonds lekker aan de haven gegeten en de volgende ochtend onze vrienden uitgezwaaid. Hans kijkt de bedrading nog eens na een haalt gelijk al drie dingen naar boven die onze elektrcien niet weer vast had gezet, of verkeerd verbonden. Geleerd niet zomaar de eerste de beste in goed vertrouwen aan de boot te laten sleutelen. De boot schoongemaakt, de was weggebracht en gezwommen. Met de taxi naar een andere haven waar ik een week wil blijven als Hans naar Nederland terug gaat. Dinsdagmorgen komt de elektricien en na twee uur heeft hij het draadje gevonden dat los zat. Wat een verschil met zaterdag, deze man wist tenminste waar hij mee bezig was.
Aankomst British Virgin Islands.

Verblijf St. Maarten

Op St. Maarten hebben we de boot klaar gemaakt om haar achter te laten voor een week. Er staat erg veel wind en we moeten een anker uitbrengen om goed in de box te blijven liggen. Zelfs de brug over het kanaal kan niet meer bediend worden. Gelukkig zijn we net op tijd binnen. De boten die nog buiten liggen hebben het behoorlijk zwaar. We gaan terug naar Nederland om het afscheid van Hans te gaan vieren in Nederland. Het afscheid is groots en we genieten er beiden heel erg van. Iedereen bedankt voor alles. Vrijdag 11 april vliegen we weer terug naar st.Maarten. Het weer is een stuk rustiger en de boot ligt er nog goed bij. Alles weer klaar maken en we proberen de wasmachine te maken. We zijn er twee dagen druk mee en het lukt niet. Blijkt dat er nieuwe chips in moeten. Ja dan houdt het natuurlijk even op. Via de werf bestellen we de nieuwe onderdelen. Hans zal deze dan in mei weer meenemen. Op maandag komen vrienden aan en met hen vertrekken we dinsdag om 17.00 uur naar de British Virgin eilanden. We willen 's nachts varen om overdag aan te komen. Het is een mooie tocht met helder weer een een enkel spatje regen.

Aankomst St.Lucia.

Zaterdag 9.00 uur: we vliegen van Martinique naar St Lucia. We hebben een taxi besproken om ons snel naar de Boat Yard te brengen, de chauffeur kennen we nog van onze vorige tochten over het eiland. Zijn naam is Patrick, en bij navraag blijken er ineens een heleboel taxichauffeurs zo te heten. Gelukkig kwam die van ons net aanrijden,zodat we snel naar de Drammer kunnen. Om 11.00 uur komen we bij de boot aan die al in de portaalkraan hangt om in het water gelaten te worden. Onze bagage wordt keurig aan boord gebracht en een half uur later, nadat we de financiële afwikkeling gedaan hebben liggen we in het water. Vakmensen daar, ze weten echt waar ze mee bezig zijn. Groot probleem blijkt echter een ligplaats te krijgen, ze zijn Rodney Bay Marina aan het restaureren en hoewel we al een maand geleden om een ligplaats gevraagd hadden, blijkt er geen te zijn. Rickey van de boatyard regelt voor ons dat we op een plek aan de andere kant van de steiger kunnen liggen. Hiervoor moeten drie boten van lokale mensen verlegd worden, maar iedereen is erg behulpzaam. De plek is echter niet riant, en we durven de Drammer niet alleen te laten. We zijn bang voor schade als er golven komen. Hans blaast de rubberboot op en gaat naar de marina om te melden dat we er zijn in verband met het maken van de voorstag. Hij meert af en ziet een plek vrijkomen, die hij gelijk aan de havenmeester vraagt. Om 15.00 uur liggen we alsnog in de marina, wat een geluk. Eerst melden we ons bij de douane, om de import van de Drammer in St. Lucia op te heffen. Dit moesten we doen om haar achter te kunnen laten. Zwemmen en eten op de wal, lekker vroeg naar bed.
Zondag eerste paasdag, zijn we eigenlijk een beetje vergeten en hebben geen eitje bij het ontbijt. We gaan met de rubberboor naar de Fulmaris, waar we gezellig koffie drinken en die ons verwennen met heerlijk chocoladegebak. Ik knip nog even de blonde lokken van hun zoontje van twee jaar. Ze hadden nogal wat nare ervaringen gehad met de vorige knipbeurt en waren er dankbaar voor. Terug met de rubberboot naar de haven, want de Fulmaris lag voor anker in de baai. Net als we bij de haveningang komen is de benzine op van de buitenboortmotor. Ik kan nog net de paal van het havenlicht pakken en Hans vult de tank bij. Invaren in de haven van Rodney Bay gaat bij ons niet altijd even makkelijk. We komen weer bij de Drammer en beginnen alle spullen weer op normale plaatsen te leggen, veel lag ergens anders in verband met de oversteek.
Maandag begint vroeg om 8.00 uur staan de eerste mensen op het dek om de Furlex te repareren. Ik zie daar erg tegenop omdat we dan een tijd zonder voorstag zullen zitten. Al na een kwartier is alle ongerustheid weg, deze mensen weten wat ze moeten doen en hoe. Twee vallen worden snoeistrak op de kikkers gezet en ze beginnen bovenin om de stag te demonteren. Na een uur ligt alles op de steiger en kan het vervangen van de onderdelen beginnen. De voorstag zelf is gelukkig niet beschadigd, wel blijkt het een klus van een dag te zijn om alles op de goede plek te krijgen. Dinsdag zetten we weer de genua aan de voorstag en slaan het kotterzeil aan. Langzamerhand wordt de Drammer weer zeilklaar. s'Middags gaan we nog even zwemmen met de rubberboot op het strand waar we ongewild een mooie vertoning geven aan de mensen op het strand omdat de branding toch wat sterker is dan we denken. Alles gaat goed, aankomen en vertrekken van het strand met branding moeten we nog maar eens op een stille plek oefenen. De timing is erg belangrijk evenals de taakverdeling. We komen er nog wel een keer achter. Nu houden we het in ieder geval net droog allemaal. De volgende dag vertrekken we om 10.15 uit Rodney Bay richting Guadeloupe. Na 1 uur worden we verrast door een hele grote groep dolfijnen. De wind is hard en we varen op gereefd voorzeil. De snelheid is regelmatig 8,5 knoop. Hans pakt de stukken tussen de eilanden en ik de stukken achter de eilanden. Prima verdeling vind ik. Achter de eilanden wordt de wind wel minder maar is ook erg wisselvallig door de hoge bergen. Om 24.00 uur zijn we halverwege en om 5.30 's morgens komen we bij de zuidpunt van Guadeloupe aan. We hadden gezien dat daar een haven was. Bij nalezen in een nieuwere gids bleek deze door orkaan Lenny in 1999 echter beschadigd, waardoor er plekken bleken te zijn met minder dan twee meter diepgang. Laat maar, door naar Antigua. Voel me net een Japanner, die overal foto's maakt en langs alle mooie plekken racet. Om 9.00 uur beginnen we aan de oversteek van 40 mijl met een wind van 5 tot 6 Bft. We gaan oost van Montsarrat langs, wat ook aangeraden wordt omdat dat een vulkaaneiland is dat nog erg aktief is. Aan de oostkant wordt aangeraden 4 mijl afstand te houden en aan de westkant 15 mijl in verband met asregens. Veel jachten hebben schade opgelopen aan hun zeilen. Met een gemiddelde van 7,5 knoop komen we bij Antigua aan. We varen voor het eerst tussen koraalriffen door en moeten heel nauwkeurig navigeren. Bij 10 meter diepgang zien we de bodem heel lichtblauw, prachtig om te zien. We moeten er wel even aan wennen. In de haven, Jolly Harbour, worden we keurig opgevangen door de havenmeester, die ons een goede plek aanwijst, en helpt met afmeren. Prachtige haven met zwembad en goede faciliteiten. De zaterdag huren we een auto en rijden over het eiland naar de hoofdstad en de bekende ankerplekken Falmouth en English Harbour. Vooral de laatste haven en baai vind ik prachtig. Minder grote super jachten en minder decadent. Weten dus waar we volgende keer afmeren. Vanmiddag vertrekken we naar St. Maarten om morgenochtend met daglicht aan te komen.

//we gaan weer terug naar St. Lucia.

Nadat we aangekomen waren op Martinique zijn we nog een week op het eiland gebleven en hebben we genoten van elkaar, van het strand en van de prachige natuur op het eiland. Na die week heeft Marnix ons verlaten en is teruggevlogen naar Kenia. Wat met al die gebeurtenissen daar nog een spannende tijd heeft opgeleverd. Na de eerste week zijn we met Radboud, Stefanie en Cleo naar St. Lucia gevaren. Dat bleek nog een behoorlijk zwaar tochtje te worden met 6 tot 7 Baeufort schuin op de kop. Bij sommigen waren de magen daar niet tegen bestand, wat natuurlijk altijd vervelend blijft. Toen we de baai invoeren startte de motor weer eens niet. Geen probleem anker uit dachten we maar dat bleek maar niet te pakken. Terwijl er in de baai wel 40 jachten lagen bleven wij maar niet op onze plek, en dreven we steeds verder de baai uit. Toen hebben we maar hulp gevraagd bij de havenmeester, die ons de watertaxi stuurde. Bij het ophalen van het anker bleek dat we deze precies op een oude kreeftenkorf hadden gegooid. Dus dat hij niet pakte was logisch. Deze mensen wisten goed wat ze deden en ze sleepten ons keurig de haven in en zorgden ervoor dat we netjes in de box afmeerde. We zijn nog een week op het eiland gebleven en hebben rondgereden en de boot klaar gemaakt om achter te laten. De Drammer hebben we op het droge gezet. Op St. Lucia was dat beter mogelijk dan op Martinique. De Drammer is netjes weggezet, en ze beloofden elke week de accu's bij te laden. Morgen, 21 maart vliegen we weer terug om weer verder te gaan. Eerst nog wat klussen aan de boot en dan naar st. Maarten.

Foto's van de Atlantische oversteek

Dit zijn foto's van de Atlantische oversteek met de Drammer van Las Palmas (vertrek 26 dec. 07) naar Martinique (aankomst 14 jan. 08). Bemanning: Hans, Emmy, Radboud en Marnix Huis in't Veld.

Evaluatie Atlantische oversteek Las Palmas- Gran Canaria (26-12-07) naar Zuidpunt Martinique 14 gr 22,5 N en 60 gr 45,0 W (14-01-08)

Gevolgde Route
We hebben aan de hand van de RCC Atlantic Crossing Guide, de Pilot charts and regional weather conditions for the North Atlantic and Caribbean (James Clarke) en de grib files voor de eerste week gekozen voor een route tussen de Middelroute en de Zuidelijke route in.
D.w.z. na de passage van de wateren tussen Gran Canaria en Tenerife een Zuidwestelijke route, ca 700 Nm (tot oudejaarsdag), tot 22 gr Noord en 25 gr West, dit is ongeveer 350 Nm Noord van de Kaap Verdische eilanden.
Vervolgens met de normaal in januari overheersende trade winds en de North Equatorial Current (ca 0,5 kn.) West naar Martinique.Totale afstand tot Zuidpunt Martinique (St. Lucia Channel) 2760 Nm. op GPS log, ca 60 Nm langer dan theoretische afstand, doordat we regelmatig voor de wind aan het afkruisen waren daar we met een ruime wind beter en rustiger (minder rollen) liepen.

Weer en voortgang
De eerste 10 etmalen ( 26 dec. tot 5 jan.) precies 1500 Nm afgelegd bij een overheersende wind van 5 a 6 Bft uit richtingen tussen NE en SE. De motor is op dit gedeelte niet gebruikt. Op 3 jan. 'middags 7 Bft, een grootste snelheid op het log (SOG) van 11,3 kn. geklokt, van de golven af surfend. Grootste etmaal gemiddelde van 180 Nm werd tevens van 2 op 3 jan geklokt. We zeilden grotendeels alleen op genua met flinke golven. Barometer was vanaf Las Palmas geleidelijk teruggelopen van ca 1026 naar ca 1020 Mbar. De zeewater temperatuur liep in deze periode op van 21 gr C tot 26 gr C
De nacht van 3 op 4 jan.( 150 Nm voor "Halfway point) in hevig en complex onweer gebied gedurende gehele nacht terecht gekomen. We hebben (achteraf onterecht) een grillige koers gevolgd met de gedachte de hevigste buien te kunnen omzeilen. Dit bleek een illusie: we kregen ze later in de nacht vol over ons heen met striemende regen horizontaal over dek met ca 40 of 45 kn. wind en veel bliksem en donderslagen zeer dichtbij. Gelukkig geen schade. Veel vlakte- en bolbliksem maar vrijwel geen lijnbliksem die we in Nederland vaker zien als bliksemontlading tussen onweerswolk en aardoppervlak.
Hierna was het weer omgeslagen: van 4 jan tot de nacht van 10/11 jan (met wederom hevig onweer) hadden we te maken met zwakke winden 2 a 3 Bft en Barometer standen tussen de 1012 en 1016, aanzienlijk warmer overdag (32 gr C) en af en toe 'nachts bliksem aan de horizon. Dat de wind zo zou afnemen werd uit de grib files, welke we om de 4 dagen opvroegen, tijdig voorspeld.

Van 5 tot 11 januari 6 etmalen slechts krap 800 Nm afgelegd waarvan een groot deel motorzeilend, waarbij bleek dat het brandstofverbruik relatief laag was ( ca 3 l/uur). Totaal heeft de motor voor 5 etmalen draaiuren gemaakt, vrijwel geheel in deze periode. We hebben geen spinnaker en voor de halfwinder was de wind teveel van achter of te zwak, zodat deze in de golven alleen maar stond te klapperen.
Vanaf nacht van 11op 12 januari tot aankomst op maandagmiddag 14 januari weer winden tussen ESE en ENE van 3 a 4 en soms 5 Bft. Overdag met uitgeboomde genua en grootzeil op bulletalie voor de wind gevaren en 's nachts iets meer ruime wind afgekruist. Ca 500 Nm in 2 1/2 a 3 etmalen.

Twee andere Nederlandse zeiljachten zijn 3 etmalen voor ons uit Las Palmas vertrokken naar de Kaap Verdische eilanden en op 3 januari vandaar vertrokken naar Barbados en volgden dus de zuidelijke route ca 500 Nm achter ons. Zij hadden in de periode dat wij zwakke winden hadden voortdurend een constante windkracht van ca 5 Bft.

Uitrusting
Zeer tevreden zijn wij over het uitstekend functioneren van:
De boot zelf (Contest 50 CS, bouwjaar 2004), de stuurautomaat ook in golven, de generator (Fischer Panda) , de watermaker (Schenker), de Iridium satelliet telefoon met het daarbij gekozen mailasail email programma, de Furuno radar/ plotter met C-map NT navigatie programma en de Furuno Navtex NX-300 voor ontvangst van weer- en scheepvaartberichten.
De SSB (Icom) functioneerde goed voor radiotelefonie, echter emailen gaf zoveel zwerfstromen (w.o.activeren van het MOB alarm), ondanks het aanbrengen van vele ferrietblokjes rondom de kabels, dat we besloten alleen nog te emailen via de Iridium.
De Star Tracking welke automatisch dagelijks onze positie aan het thuisfront moest doorgeven, deed dat soms zeer frequent en soms een week in het geheel niet.
Achteraf hadden we de start accu's (4 jaar oud) voor de oversteek moeten vervangen, want ze bleken een aantal keren de oorzaak van startproblemen met de motor, wellicht mede veroorzaakt door hogere temperaturen.