Van St Lucia naar Trinidad

Van st. Lucia tot Trinidad.

Zaterdag 21 juni komt Hans weer terug aan boord. Hij is een week naar Nederland geweest voor allerlei verplichtingen en in die tijd heb ik verschillende klussen aan de boot laten doen. Voor zijn vertrek zag het ernaar uit dat de generator gemaakt was, toen ik hem echter volgens afspraak elke dag even liet lopen bleek al snel dat er grote lekkage was. Bleek dat er verschillende dingen niet goed aangesloten waren in st. Maarten, tot op het laatst blijft hij echter lekken. We laten het er maar weer bij zitten en hopen op Trinidad. Ook heb ik in die week nog een bimini besteld en laten maken, waar Hans erg blij mee is. Om 11.00 uur komen onze vrienden Aad en Betsy aan boord, die een week met ons mee zullen varen. Na een uitgebreide lunch op het terras kijken we de voetbal wedstrijd Nederland-Rusland met de zo terleurstellende uitslag. De volgende dag varen we naar Marigot Bay op st. Lucia omdat de bagage niet aangekomen is, en Aad van daaraf makkelijk met een taxi naar het vliegveld kan om het op te halen. Als we de baai invaren komt er gelijk een boatboy op ons af om de lijn door de mooring te halen, altijd erg makkelijk omdat sommige moorings heel zwaar zijn om naar boven te halen en je lijn er door te rijgen. Na een half uur komt de tweede boatboy en verteld ons dat we aan hem moeten betalen, we weigeren en gaan ons melden bij het havenkantoor. Deze vertellen ons dat we inderdaad de verkeerde hadden, dat we teveel betaald hebben en voortaan in het havenkantoor moeten betalen. De baai is heel mooi en maakt alles goed. Aad haalt de bagage op en wij zwemmen bij de boot met een prachtig uitzicht tussen de palmen door op de Caribische Zee. 's Avonds heerlijk gegeten in een luxe restaurant waar we in twee keer met de dinghy heen gaan. Maandag 23 juni vertrekken we vroeg omdat we het eiland st. Vincent over willen slaan. Er zijn daar verschillende gevallen van piraterij bekend, dus voor ons een ander eiland. Wel heel vervelend voor de lokale bevolking, waarvan velen het geld dat de jachten binnenbrengen goed kunnen gebruiken. Raar ook om langs zo'n mooi eiland te varen en er slechts één of twee jachten te zien liggen. Om 16.30 uur pikken we een mooring op op het eiland Bequia. Als de boatboy vraagt af te rekenen zeggen we dat wel bij het havenkantoor doen. Wij betalen hem voor de hulp en hij blijft erbij dat we mooringgeld moeten betalen. Hans steekt weer zijn verhaal af en de boy gaat weg. Als we echter aan de kant komen om in te klaren blijkt er geen havenkantoor te zijn en hadden we inderdaad aan hem moeten betalen. Later kunnen we hem niet meer vinden en vertrekken met een rot gevoel dat we niet betaald hebben. Ze zijn dus niet allemaal gelijk. De volgende dag staat er veel wind met vlagen van 6 tot 7 Bft. We gaan lunchen op de wal en maken een rondrit over het eiland. We bezoeken een turtle sanctuary, waar één persoon gedreven door idealisme een heel center opgezet heeft en zieke schildpadden verzorgt. Ook zien we een slachtplaats voor walvissen, dat gefinancierd is door de Japanners. De eilandbewoners mogen nog een klein aantal walvissen per jaar vangen, en vorig jaar hebben ze er nog één gevangen en geslacht. Het levert echter zoveel protest op dat ze er wel niet lang mee door zullen gaan. Woensdag 25 juni vertrekken we voor een tocht van 51 mijl naar het eiland Canouan, het wordt een hele mooie tocht met 4-5 Bft en halve wind. Aad stuurt lange stukken, het is leuk te zien hoe ervan genoten wordt. Afgemeerd om 16.00 uur aan een mooring en na een wandeling op het eiland genieten we van een heerlijk diner in het luxe Tamarind Hotel. Altijd weer moeilijk om te zien hoe arm en rijk vlakbij elkaar zijn. We worden drijfnat als we weer met de dinghy naar de Drammer gaan, arme Hans die moet de tocht twee keer maken omdat we niet met z'n vieren in de dinghy passen. Dan al blijkt hoe de wind is gedraaid en toegenomen. 's Nachts liggen we vreselijk te gieren achter de mooring en niemand maakt echt een goede nachtrust.



Donderdagochtend gaan we direkt door naar Grenada, het is jammer om de Grenadines verder niet te bezoeken, maar met deze zeegang durf ik niet tussen de koraalriffen door om daar achter voor anker te gaan. Om 17.00 uur komen we aan in de haven van 'st George op Grenada. Na enig drammen krijgen we een ligplaats in de jachthaven, gaan uit eten en slapen de volgende morgen lekker uit. Vrijdag 27 juni maken we met z'n vieren een tocht over het eiland. Het is een mooi eiland met mooie kusten, waar helaas zo nu en dan een schip verlaten ligt weg te roesten. We krijgen uitleg over produkten van het eiland bij een vroegere nootmuskaat estate. Bezoeken een waterval en het tropisch regenwoud, waar we helaas weinig zien van de vergezichten omdat het regent. Een narrige aap schudt ons weer wakker. Zaterdag 28 juni is alweer de dag dat Aad en Betsy ons gaan verlaten. Als we ze uitgezwaaid hebben gaan we boodschappen doen en de boot klaarmaken voor de oversteek naar Trinidad. Het is altijd weer stil aan boord als de gasten vertrokken zijn en we moeten steeds weer even wennen. We kijken terug op een gezellige week. Zondagmorgen om 3.00 uur loopt de wekker af en we ontbijten en maken de boot verder klaar. Om 4.00 uur gaat de laatste lijn van de ankerboei en heel langzaam vinden we onze route naar buiten. Bij het eerste licht hijsen we de zeilen en varen met een heerlijke 3-4 Bft halve wind richting zuid. Het is een tocht van 90 mijl en we willen voor donker binnen zijn, omdat we nu heel dicht bij de Venezulaanse grens komen en er in dat gebied nog weleens wat gebeurt op het gebied van piraterij. Om 17.00 naderen we de nauwe doorgang naar de golf van Paria. Het is een berucht gebied, waar de postboot uit Engeland vroeger al moeite mee had om door te komen.




We zien grote brandingsgolven en controleren nog even de navigatie. Het moet goed zijn, fok naar beneden gehaald en op gereefd grootzeil surfen we met 9 knopen door het gat tussen hele hoge rotsen. We zijn onder de indruk van het woeste water, maar dan verschijnen er ineens rondom ons een hele grote school grote gevlekte dolfijnen. Ze vinden het een spel om met deze snelheid mee te zwemmen en we weten niet waar we moeten kijken, ze zijn overal. Voor bij de boeg zijn er acht bezig net voor ons uit te zwemmen. Het zijn onze laatste mijlen van een jaar cruisen en het lijkt wel of ze ons een applaus geven, ze klappen met hun staarten op het water, kijken me aan en spuiten me drijfnat. We genieten wel tien minuten van dit vrolijke schouwspel, dan ineens zijn ze weer verdwenen en wij gaan de hoek om waar we voor de laatste keer precies voor donker een mooring op kunnen pakken. Negentig mijl in dertien uur we zijn heel tevreden, maken een kopje soep en een boterham en gaan lekker vroeg naar bed. De volgende morgen melden we ons bij Crewsinn, de marina waar we een plaats besproken hebben om de Drammer drie maanden achter te laten. We krijgen een goede plek en beginnen de boot klaar te maken om achter te laten. We vinden een bedrijf dat naar de generator kan kijken en maken afspraken. Er is een heerlijk zwembad bij de haven waar we van genieten. Dinsdagavond 1 juli gaan we met een excursie naar de oostkust van het eiland om schildpadden te zien. Als we aankomen zien we gelijk al een Leatherback turtle, die bezig is eieren aan het leggen. Studenten voorzien haar van tags, een chip, wegen haar en nemen bloedmonsters af. Dan wenkt een andere gids me of ik mee wil lopen verder het strand op, Hans en nog een andere man gaan ook mee en met z'n vieren lopen we over het donkere strand.




We zien twee schildpadden die na het leggen van hun eieren terug keren naar de zee. Het zijn net twee grote ballen die langzaam naar de zee rollen. De schildpadden zijn ongeveer twee meter lang en wegen om en nabij een ton. We zien twee studenten, die kleine schildpadjes opgraven, afspoelen en naar zee brengen om hun overlevingskans te vergroten. Verderop zijn nog twee van deze dames eieren aan het leggen, de maan schijnt en verlicht hun schild. Het is geweldig om het hele proces, dat al miljoenen jaren aan de gang is, te kunnen zien. De eieren die nu uitkomen zijn ongeveer 60 dagen eerder gelegd. De kleintjes hebben voor twee weken eten mee als ze voor het eerst in zee komen. Ze hebben onder hun schildje een wybertje met voedsel om de eerste tijd te overleven. We zijn diep onder de indruk en komen 's nachts om twee uur weer aan boord, nemen een borrel en gaan naar bed. Vrijdag maken we nog een excursie naar het tropisch regenwoud op het eiland bij het Asa Wright Center en 's middags gaan we naar de swamp, een moerassen gebied aan de kust, waar we de rode ibis zien.


Het is adembenemend om honderden knalrode vogels in formatie te zien vliegen met als achtergrond een helblauwe lucht. De vogel is het nationale symbool van het eiland, komt alleen in Trinidad voor en is nu beschermd. Hun aantal was erg geslonken, omdat de mensen ze aten en de veren gebruikten voor carnavalskleding. Maandag 7 juli vliegen we weer naar Nederland en zullen dan voor drie maanden in Nederland zijn. Dit was voorlopig dus het laatste stukje, in september pakken we de draad weer op.

Vertrek naar Les Saintes

Vertrek naar Les Saintes.

Vrijdag 6 juni kunnen we vertrekken. De knieën van Hans gaan alweer een stuk beter, we klaren uit en vertrekken om 11.00 uur richting Les Saintes. We hebben een mooi zeiltraject en laten om 16.00 uur het anker vallen. We genieten van het uitzicht, eten aan boord en gaan lekker vroeg naar bed. Hans houdt ankerwacht omdat we 's nachts te dichtbij komen bij een ander verlaten jacht en zelfs even moet afduwen. De volgende ochtend gaan we met de dinghy naar de wal en bekijken het stadje. Hans moet nog wat voorzichtig aandoen en neemt steeds wat rust. Al met al gaat het steeds beter met zijn knieën, hij moet alleen geen onverwachte bewegingen maken. 's Middags zwemmen we achter de boot en 'savonds gaan we heerlijk uit eten in een heel gezellig klein restaurantje. Zondagochtend 8 juni vertrekken we al om 7.15 uur richting Dominica. Mooi aan de wind zeiltraject en de Drammer loopt weer als vanouds. We komen bij Rupert Bay in het noorden en willen daar ankeren om de Indian River te bezoeken. Er blijken echter geen andere boten te liggen en we hebben de afspraak dat we niet ergens alleen voor anker gaan. We gaan dus door naar Roseau in het zuiden, ook daar is het erg rustig maar we worden gelijk opgevangen door een boatboy van Seacat en besluiten daar een mooring te nemen. Vlakbij is een hotel en de firma wordt in de pilots aan geraden. Wel raar om gewoon langs de kust te liggen aan een mooring, zonder beschutting van een baai of iets dergelijks. 's Avonds aan wal in het bookingskantoor van Seacat spreken we met de eigenaar af de volgende dag een tour over het eiland te maken. Het kantoor bestaat uit een paar stukken hout om op te zitten met wat aangespoeld schuimrubber, het dak wordt gevormd door palmboombladeren. Als ik om een plattegrond vraag voor de rondrit komt er een kaart tevoorschijn, dat op een plankje is geplakt. Aan de hand hiervan bespreken we de rondrit en maken de prijs af. De hele dag zal er iemand de Drammer in de gaten houden. We krijgen er geen spijt van. De rondrit met tocht op de Indian River, wordt een hele belevenis. We bezoeken het indianenreservaat van de Caribs, en onze gids blijkt daar de nodige mensen te kennen en laat ons ook met hun kennismaken. We zwemmen in de Emerald Pool onder een waterval in het tropisch regen woud. Moe maar voldaan en met een zak vol heerlijke mango's komen we 's avonds weer terug aan boord. Dominica heeft grote indruk op ons gemaakt. Het eiland is erg arm maar de mensen zijn er heel vriendelijk. De natuur is adembenemend en ongerept. Heel veel stukken zijn nog niet eens in kaart gebracht. Dinsdag 10 juni vertrekken we om 6.15 richting Martinique. weer een mooi zeiltraject en om 11.30 uur zijn we al bij de noordpunt van Martinique. We zeilen door naar le Marin in het zuiden. Het voelt weer als thuiskomen en denken met veel plezier terug aan onze vorige aankomst na de oversteek van de Atlantische Oceaan. In gedachten maken we het nog een keer mee en we beseffen ons heel goed hoe speciaal het was dat onze schoondochter en kleindochter daar toen waren. We zijn te laat om te tanken en een plek aan de steiger te krijgen en mogen overnachten bij het tankstation zodat we 's morgens als eerste aan de beurt zijn en naar de box kunnen om de boot schoon te maken. We maken dankbaar gebruik van de mogelijkheid de boot weer eens zoet af te spoelen en boodschappen te doen. De volgende dag varen we naar St. Lucia. De voorspelling van het weer is erg slecht en we gaan vroeg weg om het slechtste weer te voorkomen. Dat pakt goed uit en meren 's middags af in Rodney Bay Marina. Hier zullen we een week blijven, omdat Hans naar huis gaat en we daarna vrienden uit Nederland aan boord krijgen. In Rodney Bay Marina wordt nogeens naar de generator gekeken en zowaar door de firma Regis weer aan de praat gemaakt.

Verblijf Guadeloupe

Verblijf Guadeloupe.

Woensdag 28 mei geeft Hans de motor een 250 uren beurt. Het kleppenstellen laten we over aan Fred Marine, die dealer is voor Yanmar. We maken afspraken met de capitanerie om de Drammer op het droge te krijgen. Alles wat we nu vast kunnen doen hoeft straks niet meer in Trinidad, als we de boot daar achterlaten om naar Nederland te gaan. De boot moet nodig opnieuw in de antifouling, door de aan groei lopen we naar schatting 2 knopen minder in snelheid. We maken afspraken met Martin David, die voor ons het schip zal afschuren, in de primer en twee maal in de antifouling zal zetten. Donderdag maken we de boot schoon en gaan 's middags met de dinghy naar een mooi zwembad aan de overkant van de lagoon. Voor vrijdag en zaterdag huren we een auto om het eiland rond te kunnen gaan. We maken een mooie rondtocht over het gedeelte dat Basse Terre heet, maar het hoogste deel van het eiland is. We bezoeken het tropisch regenwoud en een park, dat goed uitleg geeft over het gebied en de flora en de fauna. We rijden langs de kust verder en willen nog wat grotten bezoeken, waarin zich afbeeldingen bevinden van de Carieb Indianen. zij leefden hier tot de zesde eeuw na Christus. We rijden tijden rond om de plek te vinden, en als we er eindelijk zijn blijkt het museum gesloten. Wel hebben we een mooie rondrit gehad op deze manier. Deze plek was zo afgelegen, dat we er anders nooit gekomen waren. We zijn voor donker weer bij de Drammer, die we klaarmaken om uit het water gehaald te worden. Zaterdagochtend 31 mei melden we ons bij de portaalkraan. Als snel blijkt hoeveel plezier we van Martin zullen hebben. De man, die de portaalkraan bedient doet erg moeilijk, eerst heeft hij geen plaats en daarna geen steunen voor de Drammer. We laten alles aan Martin over en bemoeien ons er niet mee. Na veel heen en weer gepraat kunnen we na een uur toch het water uit. Zonder Martin was ons dat zeker niet gelukt en we merken voor het eerst het nut van een agent. De Drammer blijkt wat breed voor de kraan en we moeten echt goed opletten. Als we op het droge staan zien we wel wat die man bedoelde met geen plaats. We sluiten na het neerzetten vier andere boten in en de uitgang voor auto's wordt eveneens heel smal, maar we staan. Martin begint gelijk met afspuiten en schuurt daarna met de hand de hele boot af. Dat het niet voor niets is, is wel heel duidelijk. de aangroei is echt heel erg met heel mooie gekleurde annemonen. Wij gaan 's middags naar le Moule aan de Atlantische kust. Als je weet dat er op die plek vroeger 50 tot 100 boten lagen afgemeerd aan deze kust krijg je wel heel veel respect voor het zeemansschap van die mensen toen. Het aantal wrakken dat er ligt is groot en voor een deel ook nog zichtbaar. We overnachten in hotel Village Soleil, vlakbij de haven. Zondag gaan we met de dinghy naar het aquarium en leren veel over de vissen die we met snorkelen gezien hebben. De Drammer heeft al een mooie rode onderkant gekregen en alles verloopt volgens plan, morgen de laatste laag antifouling. Maandagochtend blijkt Hans erg veel last van zijn knie te hebben. De knie is rood,warm en gezwollen. Dat hadden we niet gepland. Kontakt opgenomen met de huisarts in Nederland, die onze medicijnlijst heeft samengesteld en ook een kopie heeft, hij schrijft de medicijnen voor en ik haal ze snel van boord. Gelukkig helpen ze erg goed en Hans slaapt de hele dag. Niet handig nu we weer het water in moeten. Ik vind het altijd al eng om op een boot te gaan die op het droge staat. Hier hebben ze nog eens heel korte en slechte trappen. Kortom een klus waar ik niet op zit te wachten. Eerst probeer ik nog of we er niet morgen in kunnen, maar zie zelf ook wel dat we de boel teveel blokkeren. Als ik aan booord ben om de monteur van de motor te helpen, zie ik opeens de bogen van de portaalkraan door de ramen. Ik kan nog net een anode naar beneden gooien, die Martin nog op de schroefas zet. De monteur heeft het niet zo moeilijk met die korte trap, maar ik wel. Uiteindelijk houden twee mannen de trap zo stil mogelijk voor Madam. De boot hangt snel in de singels en voor we het weten ligt de Drammer weer in het water. Met Martin vaar ik de boot naar de haven terug en ga snel terug naar het hotel om verslag uit te brengen aan Hans. De medicijnen slaan goed aan en we kunnen de volgende ochtend met een taxi terug naar de boot. Daar loopt Hans wat teveel en krijgt weer last. Moet dus duidelijk rustig aan doen. De volgende dag nemen we de tijd om de planning te maken voor het najaar. Na 25 sept. zullen we vier weken aan boord zijn en vier weken in Nederland. Gelukkig hebben we ruim de tijd en kunnen staks rustig naar het zuiden afzakken;

St Barts tot en met Les Saintes

St. Barts tot en met Les Saintes

We pakken de brugopening van 11.30 uit St. Maarten, nadat we uitgeklaard hebben. We kunnen met een kleine hoogteslag met mooi zeilweer St. Barts aanlopen. We vinden een mooie plek in het centrum van de stad, keurig tussen twee moorings. We liggen heel rustig en kunnen gerust naar de wal met de rubberboot om in te klaren en het havengeld te betalen. Heel snel gaat dat allemaal en als we geen Euro's bij ons hebben, kunnen we ook de volgende dag wel betalen. We gaan de stad in om te pinnen en rekenen alsnog snel af. Wat een verschil met St. Maarten,waar we voor alles moesten betalen en steeds meer dan een uur bezig waren. Dinsdag 20 mei gaan we naar een internetcafé in Gustavia, de hoofdstad van St.Barts, om het laatste nieuws van thuis op te halen. We wandelen door de stad en gaan 's avonds heerlijk uit eten. Gustavia blijkt een luxe oord te zijn met vele merkwinkels als Dior, Louis Vuiton en vele andere merken. Ongelooflijk toch steeds weer te zien hoe elk eiland zijn eigen sfeer heeft. Hier zijn het overwegend blanke mensen, met slechts een enkele kleurling. De volgende dag gaan we naar een kleine baai in het noorden van het eiland om te zwemmen en te snorkelen. We pakken een mooring op en genieten van het strand en de rust. 's Avonds starten we de nieuwe generator. Althans dat proberen we. Nee dus. Geen beweging in te krijgen. De volgende dag nemen we kontakt op met onze leverancier in Nederland, die allerlei tips geeft om hem aan de praat te krijgen. Het lukt echter niet en we bellen naar St. Maarten naar de firma Electec, die de generator geplaatst heeft. De afspraak gemaakt, dat er zaterdag een monteur van hun naar St. Kitts komt vliegen. We varen met een mooi halfwindse rak bij 5 Bft. naar Statia, het vroegere St. Eustatius, waar we een mooring oppakken bij Oranjestad. Helaas kunnen we niet aan wal omdat er een heel zware deining staat. Door de verrekijker speuren we het eiland af en zien toch nog wel wat historische plekjes. Hans zwemt nog even in de luwte van de boot en dan gaan we een onrustige nacht in. Als je zeilt weet je dat de boot beweegt en ontstaat er een ritme. Nu aan de mooring schieten we allerlei kanten op, wat een raar gevoel is. We vertrekken danook 's morgens vroeg naar het volgende eiland, St. Kitts, waar zaterdag de monteur naar toe komt vliegen. We meren af in de marina, die ongeveer 30 ligplaatsen telt en krijgen een mooie box. Het is heel lang geleden, dat de Drammer tussen vier palen heeft gelegen. We klaren in en worden van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk moeten we naar het politiebureau in de stad om ons bij de immigration in te laten schrijven. Gelijk de stad bezocht en we worden getroffen door de gelijkenis met Afrika. Om ons heen alleen kleurlingen en het hele leven is als in Afrika. Het voelt zeer vertrouwd aan en we zijn blij verrast door de gelijkenis. De bevolking bestaat voor 95% uit kleurlingen, die met hun tafels langs de weg met hun handelswaar heel wat leven in de stad brengen. Zaterdagochtend meert er nog een cruisschip af, dat nog meer leven met zich meebrengt. Alle stalletjes gaan open en overal wordt muziek gemaakt. Vanaf 's morgens 9.00 uur horen we dezelfde muziek en ik vraag me danook af of je met hun tippot ze ook stil kunt krijgen. 's Middags komt de monteur aanboord voor de generator. Om kort te zijn, hij krijgt hem ook niet aan de praat. Blijkt binnenin iets niet goed gemonteerd te zijn in de fabriek, of afgebroken. Hij kan niet het hele motorblok openmaken. Hij keert onverrichte zaken weer terug naar St. Maarten. Wij balen en gaan maar lekker uit eten. We worden wel beperkt in onze mogelijkheden, zo kunnen we bijvoorbeeld niet lang voor anker in een baai. Het is echter niet anders en we zien wel hoe Fisher Panda dit gaat oplossen. Het was hun idee om de generator te vervangen, dus ze lossen het ook vast wel weer op. Zondag 25 mei hebben we een tour geboekt bij een vrouw, die ons in de stad aansprak. We willen vooral naar het tropisch regenwoud en Veronica, zoals ze heet, zegt ons toe dat goed te kunnen regelen. Ze heeft het dubbel en dwars waargemaakt. Ze is met ons naar haar geboortestad gereden, en daar hebben we met haar in de haar zo vertrouwde omgeving gewandeld. Ze vertelt ons verhalen uit haar jeugd. Hoe ze het eten steeds uit het woud haalden. En vogels en apen met kattepulten uit de bomen schoten. Veel weet ze ook van het gebruik van planten en vruchten. We plukken een heleboel mango's, waar we dagen van genieten. Ze rijdt ons het hele eiland rond en zien echt heel veel. 's Morgens heeft ze ons eerst naar de handelshaven gereden om uit te kunnen klaren, doordaar kunnen we nog 's middags vertrekken naar Guadeloupe. De eerste wacht is het aardedonker. Ik moet over een plaat heen van 20 meter, wat op zich geen probleem is natuurlijk, maar wel als je daar allerlei vissersboeitjes kan verwachten. Gelukkig heb ik er geeneen geraakt maar zag ze wel heel dichtbij de boot. Vaart niet zo rustig, maar het is weer goed gegaan. Aan de lijzijde van het vulkaaneiland Montserrat langs en als ik de wacht overgeef aan Hans ruiken we beiden een duidelijke zwavelgeur van de vulkaan. We houden ruim afstand. Laatste eruptie was in 1997 en op de kaart staat nogsteeds landing prohibited. Bij het passeren komt de maan op en Hans heeft een mooie wacht met heel mooi zeilweer. Om 14.15 komen we aan bij de zuidpunt van Guadeloupe. De wind is toegenomen tot 6 Bft. en nog steeds pal op de kop. Bovendien blijkt er een behoorlijke stroom tegen te staan. Blijkt dat we Guadeloupe nooit voor donker aan kunnen lopen. Het is tegen onze principes en deze aanloop is overdag al niet eenvoudig. We besluiten uit te wijken naar de eilandengroep Les Saintes. We laten om 16.15 het anker zakken in een heel mooie baai. We zwemmen in water van 29,80 graad, en gaan vroeg naar bed. Hans besluit in de kajuit te gaan slapen om snel het ankeralarm te kunnen horen. Het is er namelijk erg druk omdat er zeilwedstrijden zijn. Alles gaat goed en we vertrekken 's morgens om 8.00 uur naar Guadeloupe. Het is een prachtig zeiltraject, eerst hoog aan de wind maar daarna met een knikje in de schoot. De aanloop blijkt inderdaad niet echt eenvoudig en we zijn blij dat we het niet in het donker geprobeerd hebben. Helemaal niet als we ook nog achter een vissersboeitje blijven haken. Gelukkig varen we alleen op zeil en staat de motor niet aan. We overleggen wat te doen en dat suffe bolletje blijft ons maar achtervolgen. Eén ding is duidelijk geen motor bij, hoe dan vrij te varen. Rustig overleggen we nog een keer, en dat was één keer teveel voor het boeitje. Het blijken er twee te zijn en ze houden het alletwee voor gezien. Hele opluchting voor ons en we bedanken ze vriendelijk voor hun vertrek. Aanloop Pointe à Pitre op Guadeluope verloopt verder goed en we worden vriendelijk ontvangen door de havenmeester en krijgen een mooie plek. Het blijkt een feestdag te zijn en inklaren kunnen we morgen wel. Ieder eiland zijn eigen stijl, maar dit is wel fijn.

Vertrek British Virgin Islands

Vrijdagavond 9 mei komt Hans weer aan boord vanuit Nederland. Hij neemt een nieuwe dynamo mee. David van Cay Electronics is bereid ons verder te helpen om hem in te bouwen ook al is het weekend. Bij nameten blijkt de dynamo echter niet te passen. David naar de zaak terug om te kijken wat hij kan doen. Er blijkt nog een dynamo klaar te staan om ingebouwd te worden in een catamaran maar de eigenaar zit nog in Florida. David besluit dat wij hem meer nodig hebben en neemt hem voor ons mee. Een nieuwe bestellen duurt voor ons te lang maar voor de catamaran is nog tijd. Ons visum loopt over 5 dagen af en dan moeten we uit de BVI zijn. 's Avonds om zeven uur is alles ingebouwd en we drinken met David een borrel op de goede afloop. De zondag gebruiken we om alle rommel op te ruimen, te zwemmen en de Drammer weer zeilklaar te maken. Maandag tanken we brandstof en vertekken naar Sopers Hole om daar dinsdag uit te klaren. Hans schraapt de romp nog af, want de aangroei is heel erg. Er zijn in een week tijd slierten aan de boot gegroeid van een centimeter of veertig. Het is zwaar werk en bovendien stroomt het nogal. 's Avonds heerlijk gegeten en de volgende ochtend heel snel uitgeklaard. Met spijt verlaten we na dertig dagen de British Virgin Islands, het is een heel mooi gebied met mooi natuurschoon en rustig vaarwater. We vertrekken naar St. Maarten om een nieuwe generator in te laten bouwen. De afspraken zijn gemaakt en de nieuwe generator is aangekomen. We hebben een heel mooie oversteek met rustig weer maar de wind volledig op de kop, zodat het grotendeels motorzeilen is. We proberen even of we genoeg snelheid halen op zeil. We komen echter niet verder dan 2,9 knoop. Tijdens mijn wacht heb ik volle maan, dus echt donker wordt het niet. Wel heel veel scheepverkeer, met voor mij nogal onbekende verlichting. Ik heb het danook behoorlijk druk en de wacht is zo voorbij. Hans neemt het over. Beiden maken we zo onderhand redelijk nachtrusten als we geen wacht hebben. Het vertrouwen op elkaar is gegroeid, het ritme zit erin en we weten dat de ander aangelijnd is. We proberen lange tijd de brugopening van 11.30 uur te halen bij St. Maarten. Als we 's morgen om 9 uur zien dat we dat niet meer halen, besluiten we lekker te gaan zeilen en het laatste stuk dan maar op te kruisen. Om 14.00 uur laten we het anker zakken in de baai voor de brug. In één keer liggen we als een huis, zetten het ankeralarm erop en gaan lekker zwemmen. Om 17.30 kunnen we door de brug en meren weer af in Simpson Bay Marina. De volgende ochtend om 8.30 komen Anan en Steven van de firma Electec aan boord om de generator te vervangen. Ze leveren goed werk af en na anderhalve dag zit de nieuwe generator erin en draait prima. 's Middags havenproject van Ballast Nedam bezocht op St. Maarten en boodschappen gedaan bij een heel grote supermarkt. De volgende dag heeft Hans de airco gerepareerd, hebben we andere onderdelen voor de boot aangeschaft en een ferry besproken naar Saba. Met de boot is dat bijna niet te doen. Je kunt er moeilijk ankeren en heel moeilijk aan land komen. Bovendien loopt het seizoen af en je kunt er niet alleen gaan liggen. Prima oplossing dus om het met de ferry te doen. Saba is een mooi onbedorven eiland met maar 1500 inwoners. Die heel vriendelijk en gastvrij zijn. We rijden rond met een taxi en zien in drie uur tijd het hele eiland. Lunchen doen we heel snel en we besluiten de laatste twee uur op het eiland te gebruiken om te hiken. Wel zwaar maar zeker de moeite waard, we klimmen 250 meter hoger dan we zijn en eindigen op 650 meter. De top kunnen we niet halen, die ligt op ruim 800 meter in de wolken. De Mount Scenery, die we nu beklimmen is de hoogste berg van het Koninkrijk der Nederlanden. Wel halen we ruim de grens van het tropisch regenwoud, zien de hagedissen met de gele buik, die alleen op Saba voorkomen. Er vliegen prachtige vogels rond met heel mooie kleuren. Op de terugweg naar de ferry zien we nog de Iguana, een prehistorisch dier om te zien. De volgende dag maandag 19 mei willen we weer doorvaren naar St. Barth.

British Virgin Islands.

Woensdag 23 april verlaten we de haven en gaan op zoek naar een andere nederlandse boot uit Scheveningen en die we nog kennen van de examens die we gedaan hebben. Via de mail hebben ze ons de ligplaats gemeld. Na enig zoeken vinden we ze en we pakken een mooring vlakbij. Raar in Scheveningen zijn het onze achterburen en hier liggen we dan weer naast elkaar terwijl de schildpadden tussen onze boten door zwemmen. Het is heel gezellig elkaar weer te spreken en 's avonds gaan we met de rubberboot bij hun op bezoek. We horen de verhalen die we nog niet via de mail wisten en krijgen tips voor onze tocht langs de caribische eilanden terug naar het zuiden. Donderdag varen we naar Trellisbay, we komen net op tijd aan om een van de laatste moorings te pakken. Na ons moeten meerdere een andere plek voor de nacht opzoeken. We eten verrassend goed in een restaurant op een klein eiland in de baai. In donker terug naar de Drammer nadat we gezocht hadden tussen alle rubberboten naar ons eigen bootje. Proberen stukje af te snijden en lopen vast op het koraal. Snel motor opgehaald (scheelt 20 cm.) en verder gepeddeld. Vrijdag komen Cathelijne en haar vriendinnen aan en we halen ze af met de rubberboot. Met de bagage lijkt het ons beter dat we in twee keer overgaan. Als ik bij de tweede zending aan boord kom, liggen de anderen al in het water. De volgende dag varen we met mooi zeilweer naar het eiland Jost van Dyke, om het hun te laten zien. Het is zaterdag en van de tien winkels op het eiland zijn er maar vier open, waarvan er 1 al geen water meer te krijgen is. We gaan terug naar de boot en Hans vaart met de meisjes naar een mooie snorkelplek. Ze genieten al schrikken ze wel van de vele grote vissen. Als we 's avonds een borrel drinken ziet Hans ineens de eerste haaien om de boot zwemmen. Geloof me het snorkelen is daarna nooit meer hetzelfde geworden, al sterven er op het eiland meer mensen van vallende kokosnoten dan door haaienbeten. Na Jost van Dyke naar Sopers Hole waar we ´s avonds heerlijk uit eten gaan. Maandag gaan we op weg naar Gorda Sound, maar halverwege krijgen we een tropische regen bui over ons heen en het zicht is heel slecht en we besluiten Nanny Cay aan te lopen. De volgende dag kruisen we met mooi zeilweer op naar Gorda Sound, waar we afmeren bij een mooring bij Bitter End. We blijven daar twee dagen en zeilen in een catamaran. Bij donker terug varen van het restaurant, varen de anderen nog even langs een hele grote motorboot, die verlichting in het water heeft. Wij vragen ons al een tijd af of dat alleen voor de sier is, maar als je er dichterbij komt snap je echt waarom ze dat doen. Er zwemmen vissen rond van twee meter, blijken Tarpins te zijn. Het snorkelen wordt steeds enger. We proberen nog even met een sterke lamp in het water te schijnen en in een paar tellen zien we honderden vissen zwemmen. Leuk vermaak voor bij de borrel. De volgende dag varen we naar de Bath, waar we nog een mooring kunnen oppakken. Dit is een geweldige plek om te snorkelen en te wandelen. Er liggen heel grote stenen, waar je tussen door loopt en klimt naar een andere baai. De kleuren en de lichtval tussen de stenen is werkelijk sprookjesachtig. Voor de avond valt pakken we een mooring waar meer boten liggen. De accu´s blijken niet opgeladen te zijn en zetten ´s nachts een noodlampje buiten. Varen de volgen de dag naar Nanny Cay om alles in orde te laten maken.

Aankomst British Virgin Islands.

's Morgens om 8.30 varen we de noordpunt van de eilandengroep aan. Gelukkig is het dan goed licht, want er liggen ontzettend veel visnetten. In principe varen we 's nachts geen nieuw gebied binnen en hier was het helemaal goed om het niet te doen. Achter de eilanden is het water een stuk rustiger en het is voor het eerst sinds maanden, dat de Drammer in rustig vaarwater is. Heerlijk om een lekkere snelheid te lopen terwijl de boot redelijk stil blijft. Om 10.00 uur kunnen we een mooring oppakken bij Virgin Corda. We gaan eerst zwemmen en daarna inklaren bij de douane. We kopen een vergunning om 1 maand in het gebied rond te mogen varen. 's Avonds krijgen we bezoek van een zweedse jongen en zijn spaanse vriendin, die we nu al voor de zoveelste keer tegen komen vanaf Lanzaroote. Ze varen rond in een boot van 6 meter en werken onderweg. Zo hebben ze in Lanzaroote op de Drammer gepast. Geweldig leuk om ze beter te leren kennen. De volgende dag zeilen we naar Sopers Hole een mooie inham tussen de eilanden groep. We liggen er heel rustig en er zijn veel leuke winkels en een goed restaurant. Heerlijk gegeten en rustig geslapen. Doorgevaren naar het eiland Jost van Dyke, waar we voor anker gaan. Ons anker houdt niet na een tijdje en we drijven weg. Opnieuw proberen en dan blijkt dat geen van onze meters het meer doet. Heel onhandig, vooral bij ankeren omdat we geen diepte hebben en niet nauwkeurig kunnen zien waar de wind vandaan komt. We liggen snel weer goed
en brengen de nacht door op anker. Wel een belevenis om op het eiland te lopen en te weten dat daar Nederlandse piraten in 1628 het eiland ingenomen hebben. En in de 16de en 17de eeuw waren het vooral nederlandse planters die er woonden. Nu wonen er nog 200 mensen en het eiland is nog redelijk puur. Er is maar een weg en er zijn in totaal twintig auto's op het eiland. Zaterdag varen we naar Tortola, waar we in de hoofdstad Roadtown onze meters hopen te laten maken. Er komt een elektricien van de haven, die erg duur is een heel slecht werk aflevert. Uiteindelijk kappen we het af en zeggen we dat we eerst met de werf willen overleggen. Gelukkig komen we aan het eind van de dag in contact met een bedrijf dat het merk vertegenwoordigt. Ze beloven dinsdag langs te komen. Zondag gaan we met een vliegtuigje naar het eiland Anegada. We willen het graag bezoeken en omdat we vandaag niet kunnen varen en onze vrienden er nog zijn is dit een prima uitstap. De piloot komt ons halen van de terminal en we vliegen met zijn vieren redelijk laag naar het eiland. Onderweg zie ik een walvis, maar het ging te snel om de anderen te waarschuwen. Als ik het de piloot vertel is deze enthousiast omdat hij ze zelf nog nooit had gezien. We snorkelen en genieten van een heerlijke lunch met kreeft. Hoe goed kan het leven zijn. Als we terug vliegen is de piloot bereid om nog lager te vliegen dan normaal. Hij wil ons de walvissen (het blijken er twee te zijn)goed laten zien. Als we ze naderen maakt hij er nog een rondje boven. Geweldig wat een belevenis, de dag kan niet meer stuk. 's Avonds lekker aan de haven gegeten en de volgende ochtend onze vrienden uitgezwaaid. Hans kijkt de bedrading nog eens na een haalt gelijk al drie dingen naar boven die onze elektrcien niet weer vast had gezet, of verkeerd verbonden. Geleerd niet zomaar de eerste de beste in goed vertrouwen aan de boot te laten sleutelen. De boot schoongemaakt, de was weggebracht en gezwommen. Met de taxi naar een andere haven waar ik een week wil blijven als Hans naar Nederland terug gaat. Dinsdagmorgen komt de elektricien en na twee uur heeft hij het draadje gevonden dat los zat. Wat een verschil met zaterdag, deze man wist tenminste waar hij mee bezig was.
Aankomst British Virgin Islands.